Home

بیماریهای روحی و روانی

روابط ازدواج، عشق و پول

گفتگوی اردشیر زارع زاده از مجله دادگر با دکتر آزادیان

 بسیاری از زوج ها در ابتدای ازدواج، به دلیل فضای احساسی حاکم بر رابطه آنها، با همدیگر راحت صحبت نمی کنند و از گفتگو در مورد مسائل مادی پرهیز می کنند و یا با احتیاط صحبت می کنند. همین مسئله باعث می شود در ادامه رابطه مشکلاتی پیش بیاید که رابطه را دچار بحران کند. توافق بر سر رابطه و زندگی مشترک با تعارف و رودربایستی پیش نمی رود. در واقع یک قرارداد ازدواج فقط در نوشته نیست، بلکه باید گفتگو کرد و شفاف وارد زندگی شد. در این زمینه با دکتر عباس آزادیان روانپزشک و محقق صحبت کردیم. دکتر آزادیان از گفتگو با "دادگر" استقبال کرد و ما را به گرمی در دفتر کار خود پذیرفت.

اردشیر: جناب دکتر آزادیان تشکر می کنم از این فرصتی که به ما و مخاطبان دادگر دادید. بدون مقدمه می پرسم چرا در ابتدای یک رابطه  برخی تعارف و رودربایستی دارند و راحت نمی توانند حرف خود را به همدیگر بگویند.

دکتر آزادیان: یک طرف مسئله فرهنگی است. دو نفر وقتی سر سفره عقد می نشینند، می بینند که یک چیزی خارج از اراده اولیه، به آنها تحمیل شده است. یا اینکه اصلا هیچ آینده نگری در کار نبوده است. من مریض هایی با مهریه های سنگین دارم که هیچ کس توان پرداخت آنها را ندارد. وقتی از مریض ها می پرسم چرا چنین مهریه هایی را قبول کرده اید می گویند ما تعیین نکرده ایم بلکه ما در شرایط رودربایستی و یا درگیریهای خانوادگی زیر بار آن رفتیم. در اصل شرایط فرهنگی جامعه ما این زمینه را مهیا نکرده که دو طرف راحت صحبت کنند و به توافق برسند بلکه در رودربایستی مسائل را میپذیرند.

خیلی از کسانی که ازدواج می کنند به امکانات آینده توجه ندارد و هیچ وقت فکر نمی کنند که ممکن است رابطه آنها به جدایی برسد. در کانادا 40 درصد ازدواج ها در نهایت به طلاق می رسد. وقتی از این 40 درصد پرسش کنید که آیا فکر می کردید که کارتان به طلاق برسد در جواب خواهند گفت نه، چون با عشق و علاقه ازدواج کردیم. این علاقه و احساس مانع دیگری است که اجازه نمی دهد افراد به آینده رابطه فکر کنند و یا در مورد مسائل مادی رابطه راحت بحث کنند.

اردشیر: ما در کانادا مهریه نداریم ولی برخی به خاطر ماشین، خانه و مسائل مادی واقعا تعارف دارند. مثلا در مورد آینده مادی فردی که دوست دارند به دلیل رابطه احساسی نمی توانند پرسش کنند چون نگران هستند طرف مقابل ناراحت شود.

دکتر آزادیان: دو مسئله وجود دارد؛ یکی اینکه اگر این  رابطه به طلاق منجر شد باید حق و حقوق دو طرف در نظر گرفته شود. حال مسئله بعدی این است که چرا اصلا ازدواج می کنیم. در یک رابطه چرا موضوع اصلی باید مادی باشد؟ اتفاقا مسئله اصلی احساسات و علاقه و عشق است. الزاما، خوشبختی در این نیست که مثلا یک خانمی با یک مرد پولدار ازدواج کند. علت ازدواج نباید به دلیل وضعیت مالی باشد ولی یک فرد این شرایط مالی را ممکن است در نظر بگیرد تا اگر رابطه به جدایی کشید منافع او تامین شود. این دو تا موضوع باهم فرق دارند.

اردشیر: ایا شرایط به حد کافی باید فراهم شود؟

دکتر آزادیان: خوشبختانه در کانادا قوانین ازدواج و طلاق تا حدودی حق همسر، فرزند و موارد دیگر را مشخص کرده و به شکل ذاتی حقوق طرفین را حفاظت می کند. ولی زندگی و رابطه احساسی چیزی نیست که با مادیات مقایسه شود.

اردشیر: فرض کنید من با خانمی در رستورانی هستم و برای پرداخت پول غذا تعارف دارم. چه چیزی مانع بیان راحت من می شود؟

دکتر آزادیان: اجازه دهید اول مثالی بزنم. چندی پیش من همراه با تعدادی از همکاران در رستورانی بودم. دو تا زوج کانادایی هم در جمع بودند که یکی از این زوج ها صورت حساب رستوران را جداگانه پرداخت کردند. (زن و شوهر هر کدام کارت اعتباری جداگانه ای استفاده کردند.) من وقتی از این دو نفر پرسیدم چطور شما دو تا زن و شوهر هستید ولی جدا پرداخت کردید، گفتند ما باهم تعارف نداریم و البته هر دو کار می کنیم. یکی پزشک بود و دیگری وکیل که هر دو نیز در کانادا بزرگ شده بودند. برای این دو نفر یک زمینه فرهنگی وجود داشت که دیگر آنها را در پرداخت صورتحساب در برابر هم قرار نمی داد. اما شاید ما ایرانی ها به رستورانی برویم و سر اینکه چه کسی هزینه را پرداخت کند همه تعارف داشته باشند. در رابطه زن و شوهرها هم همینگونه است. مثالی بیاورم. یک زن و شوهری به دفتر من آمدند و خانم گفت با اینکه من کار می کنم و موقعیت مالی خوبی دارم اما از اینکه وقتی با همسرم رستوران می رویم و من باید دست به جیب شوم تنفر دارم. البته می گفت از پرداخت کردن ناراحت نیستم و جای دیگری جبران می کنم ولی عادت ندارم چنین کاری انجام دهم چون از بچگی من را مثل یک پرنسس بزرگ کرده اند.

به طور کلی در کانادا شرایط متفاوت هست. هستند مردانی که بچه داری می کنند و همسرانشان در بیرون از منزل کار می کنند چون ممکن است بیشتر از مرد درآمد داشته باشند. ولی در فرهنگ ما اینگونه نیست و بعضی می گویند مردی که خانه نشین باشد یا پول در نیاورد مرد نیست. اینجا این مسائل تا حدی حل شده است.

اردشیر: چه چیزی در شخصیت ما هست که اجازه نمی دهد این فرهنگ را عوض کنیم.

دکتر آزادیان: تغییر آسان نیست. بسیاری از ایرانیان هستند که از 20 سال به کانادا پیش آمده اند ولی هنوز مثل سابق مانده اند. می دانید که برخی تحقیقی ها گفته اند تغییر اصلی در پنج سال اول زندگی ایجاد می شود و بقیه مثل دکور شخصیت است. یک تحقیقی در این زمینه در دانشگاه هاروارد صورت گرفته که بچه ها را در 3 سالگی از نظر شخصیتی ارزیابی کرده و حالت های مختلف انها را یادداشت کرده اند. بعد از 25 سال گروه دیگری بدون اطلاع از نتیجه تحقیق گروه  اول، این افراد را مورد مطالعه قرار داده و دیده اند 70 درصد ویژگی های شخصیتی این افراد همان بوده که 25 سال پیش در سن کودکی دیده شده بودند. در واقع تمام این مدرسه و دانشگاه رفتن و وارد جامعه شدن تاثیر چندانی در تغییر شخصیت آنها نداشته است. در نتیجه من که در 30 سالگی به کانادا آمده ام سخت خواهد بود که ساختارهای شخصیتی خود را تغییر دهم. در واقع با فرهنگی به کانادا آمده ایم که همچنان در درون ماست اما امکان تغییر هست. باید بدانیم و برای تغییر تلاش کنیم.

اخیرا مطالعه ای در ژورنال علوم مغزی در رابطه با امکان تغییر واکنش انسانها چاپ شد. ما میدانیم که انسانهایی که در شرایط استرس زا آرامش خود را حفظ میکنند انسانهای موفق تری هستند. در این مطالعه کاوشگران میخواستند ببینند که آیا میتوان کنترل برخورد عاطفی را با انسانها یاد داد یا نه. در این مطالعه نشان داده شد که با 20 جلسه 20 دقیقه ای افراد میتوانند یاد بگیرند که با آرامش بیشتر با موفقیتهای دشوار برخورد کنند و واکنش روحی-عصبی خود را بهتر کنترل کنند.

اردشیر: اگر من عاشق کسی باشم احساس می کنم که زمان قبل از عاشقی راحت می توانستم حرف بزنم، تن  صدایم فرق داشته، در مورد مسائل مادی برخورد راحتی دارم و ...

دکتر آزادیان: خوب عشق این نیست که در رودربایستی قرار بگیری و ده دلاری که ته جیب مانده را هزینه کنی و چیزی باقی نماند. عشق احساس خوشبختی است که دو طرف به همدیگر می دهند. در روابط دوستانه هم که بحث عشق نیست این مسائل دیده می شود که افراد تعارف دارند و شرایط واقعی زندگی خود را در نظر نمیگیرند.

اردشیر: ما در این سن از حیث های مختلف به بلوغ رسیده ایم، پس چگونه است که نمی توانیم به توافق برسیدم ...

دکتر آزادیان: وقتی افراد درگیر احساس می شوند قسمتهای مختلف مغز فعال میشود.  وقتی که حالت های عاطفی اوج می گیرد بخش منطقی ضعیف تر می شود. در این زمینه هم مطالعاتی هست؛ عکس معشوق را به عاشق داده اند و سپس از مغز او اسکن گرفته اند. عکسی که در 6 ماه اول آشنایی گرفته شده نشان میدهد که قسمت های ناخودآگاه تر مغز روشن و فعال شده است. ولی وقتی رابطه ادامه پیدا می کند و مثلا دو سال بعد از مغز عکس بگیرید می بینید این بار جاهای آگاه تر مغز و قسمت هایی که در کنترل است روشن می شوند. در واقع رابطه در گذشت زمان منطقی تر می شود قسمتهای تفکر و عقلانی مغز در مراحل بعدی کنترل بیشتری دارند. افراد پس از گذر زمان راحت تر در مورد مسائل مادی صحبت می کنند.

اردشیر: وقتی بحث قسمت ناخودآگاه مغز می شود می توان به واکنش های غیرمنطقی هم اشاره کرد که بعضی موارد ممکن است به عصبیت مخرب کشیده بود. چه پیشنهادی می کنید در این زمینه.

دکتر آزادیان: قانون از قبل نوشته ای برای دوام رابطه وجود ندارد و هر کسی باید بداند از رابطه چه می خواهد و راه خود را پیدا کند. ولی شکی نیست که دوام هر رابطه با گفتگو امکان پذیر است، گفتگویی که بر اساس منطق است و نه ناخودآگاه مغز. قسمت ناخودآگاه مغز ممکن است افراد را به سمت واکنش های تند بکشد. مهم این است که بتوانیم نقش آگاهی را در فعالیتهای خود برجسته تر کنیم و این را در هر زمینه ای گسترش دهیم. بدین ترتیب از واکنشهای خودبخودی و عصبی دوری میکنیم. با هم منطقی تر برخورد میکنیم.

آسیب شناسی مهاجرت در خانواده ها به روایت دکتر آزادیان

آسیب شناسی مهاجرت در خانواده ها به روایت دکتر آزادیان

گزارش: لیلا مجتهدی

بنیاد فرهنگی فروردین چهارشنبه 11 آگوست 2010، یک سمینار آموزشی در کتابخانه ی ریچموند هیل برگزار کرد. عنوان این سمینار "آسیب شناسی مهاجرت در خانواده ها" بود که آقای دکتر عباس آزادیان روانپزشک ایرانی سخنران آن و نیز پاسخگوی سئوال های شرکت کنندگان بود.

دکتر آزادیان در این سمینار به عوامل مهاجرت، میزان رشد مهاجران و همچنین میزان موفقیت و عدم موفقیت جامعه ی مهاجران ایرانی کانادا پرداخت. او همچنین بر اساس آمارهای رسمی دولت کانادا در سی سال گذشته جمعیت ایرانی و ملیت های دیگر مهاجر در کانادا را در رابطه با وضعیت اقتصادی خانواده های مهاجر، سطح سواد، وضعیت قانونی مهاجران از نظر اقامت در کانادا، میزان تسلط مهاجران به زبان کشور میزبان و تاریخچه ی مهاجرت، با هم مقایسه کرد.

دکتر آزادیان به روند و دلایل مهاجرت ایرانیان اشاره کرد و افزود: قبل از 1980 جمعیت ایرانی کانادا کمتر از 2000 نفر بود ولی جهشی که در میزان مهاجرت ایرانیان به کانادا بعد از آن تاریخ صورت گرفت بسیار قابل توجه است که البته دلایل سیاسی، اجتماعی، اخراج های وسیع که در دانشگاه های ایران صورت گرفت و استادان و دانشجویان از تدریس و تحصیل محروم شدند، دستگیری ها و اعدام های وسیعی که در دو یا سه سال بعد از انقلاب شروع شد و در سال های بعد تداوم یافت، روند مهاجرت را سرعت بخشید.

طبق آمار رسمی جدید کانادا به طور متوسط بین 5 تا 7 هزار ایرانی هر سال وارد کانادا شده اند. حدود 8 در صد از کسانی که در کانادا به دنیا آمده اند در سرشماری خود را ایرانی اعلام کردند البته ممکن است افرادی از پدر مادر ایرانی در کانادا به دنیا آمده باشند و خود را ایرانی حساب نکنند. همچنین بعضی از هموطنان کرد یا ترک ما در سرشماری ملیت خود را کرد یا آذری عنوان می کنند نه ایرانی.

حدود 80 درصد ایرانی ها زبان فارسی را زبانی که در خانه صحبت می کنند اعلام کرده اند که این مسئله هم جنبه ی مثبت دارد و هم جنبه منفی، طرف مثبتش این است که امکان ارتباط نسل ها و امکان ارتباط فرهنگی ایجاد می شود جنبه ی منفی اش این است که افراد با زبان انگلیسی کمتر و دیرتر آشنا می شوند و امکان جا افتادنشان در کشور میزبان کندتر و سخت تر می شود.

کم نیست تعداد کسانی که بیشتر از 10 سال در اینجا زندگی می کنند و هنوز در حد ابتدایی و به سختی انگلیسی صحبت می کنند. و این در موارد زیادی به ضررشان تمام می شود چون به دلیل مسلط نبودن به زبان انگلیسی از بعضی امکانات موجود در این کشور بی بهره می مانند به عنوان مثال یک برنامه ی رایگان موفق روان درمانی در بیمارستان جنرال نورت یورک وجود دارد که به صورت گروهی اداره می شود، ولی چون این برنامه به زبان انگلیسی است برای بیمارانی که زبان انگلیسی بلد نیستند قابل استفاده نمی باشد و در سایر زمینه های اجتماعی هم همین مشکل وجود دارد.

سخنران همچنین با اشاره به جمعیت کل کانادا گفت: در این کشور 55 درصد در کانادا به دنیا آمده اند 44 درصد مهاجر هستند و یک درصد فاقد وضعیت قانونی اقامتی.

در شهر تورنتو 55 در صد ساکنان آن مهاجران هستند و به نظر می آید که در کل کانادا هم به زودی تعداد مهاجرها از تعداد کسانی که در کانادا به دنیا آمده اند بیشتر خواهد شد.

درصد زاد و ولد در کانادا 1.6 درصد است، یعنی اگر مهاجر به این کشور وارد نشود کانادا با مسئله رشد منفی جمعیت مواجه خواهد شد. تعداد مهاجرانی که هر ساله به این کشور وارد می شوند به میزان ثابت ماندن جمعیت کانادا کمک می کنند.

دکتر آزادیان با اشاره به مهاجران اخیر ایرانی گفت، این گروه، بیشتر از طریق سرمایه گذاری آمده اند و امکانات مالی بهتری دارند. در 10 سال گذشته ایرانی ها سومین گروهی هستند که با سرمایه وارد این کشور شده اند و این با آماری که در دو دهه ی قبل در مورد پناهندگان ایرانی در کانادا داشتیم، در تناقض قرار می گیرد. در طی این مدت ایرانی هایی که با تقاضای پناهندگی در کانادا اقامت گرفته اند نصف شده و در عوض کسانی که از طریق سرمایه گذاری مهاجرت می کنند به میزان زیادی بالا رفته است که این از لحاظ اقتصاد جامعه اهمیت زیادی پیدا می کند.

ایرانی ها یکی از بهترین گروه های مهاجر هستند که درصد بالایی از آنها انگلیسی صحبت می کنند و تنها 8 درصدشان انگلیسی صحبت نمی کنند در حالیکه پرتغالی ها که یکی از گروه های موفق مهاجر از نظر امکانات مالی به حساب می آیند حدود 20 درصدشان انگلیسی صحبت نمی کنند، البته پرتغالی ها نسبت به گروه های دیگر مهاجر، از نظر سطح سواد در کانادا بخصوص در تورنتو در سطح پایین تری قرار دارند. درصد کسانی که در میان آنان حتی دیپلم دبیرستان ندارند نسبت به ملیت های دیگر بیشتر است.

از نظر سطح تحصیلی ایرانی ها در مقایسه با سایر گروه های مهاجر از سطح بسیار بالایی برخوردار هستند ولی مشکل اینجاست که اکثر ایرانی ها مدارک تحصیلی خود را از ایران گرفته اند و در کانادا در رابطه با تخصص خود کار نمی کنند. در میان کسانی که در کانادا زندگی می کنند از نظر موقعیت شغلی یهودی ها در بالاترین سطح قرار دارند. همچنین کسانی که منشا اروپایی دارند وضعیت خیلی خوبی دارند، ولی متأسفانه ایرانیان از موقعیت خوبی برخوردار نیستند. به عنوان مثال تعداد ایرانیانی که به عنوان مدیران ارشد شرکت های بزرگ مشغول کار هستند بسیار کم است

که البته با توجه به اینکه ما تاریخ مهاجرتمان خیلی کوتاه است این امر تا حدی قابل توجیه است.

با اینکه از لحاظ سواد، ما جامعه ی با سوادی هستیم، متأسفانه از نظر اقتصادی در سطح پایین قرار داریم. در این مورد مهاجران آفریقایی کانادا بدترین وضعیت را دارند و در کل درصد بالایی از خانم های مهاجری که مجرد هستند و مسئولیت بچه هایشان را به عهده دارند زیر خط فقر زندگی می کنند.

به طور متوسط درآمد گروه های مختلف قومی از سال 1970 تا 2000 روز به روز کمتر شده است. حاصل آن این است که تعداد کسانی که زیر خط فقر زندگی می کنند بیشتر شده است. در سال 1976 چهل درصد مردم کانادا 60 درصد تمام امکانات مالی را داشتند یعنی 60 درصد بقیه مردم چهل درصد این امکانات را داشتند.

طبق آمار رسمی در سال 2006 بیست درصد مردم 80 درصد تمام امکانات را در اختیار دارند، چگونه در طی سی سال این فاصله وحشتناک به وجود آمده؟ کل پول آدم هایی که مهاجرت کرده اند به تدریج کم شده و این پول در جیب کسانی رفته که صاحب شرکت های بزرگ هستند و حاصل آن، این فقر قابل توجه است.

دکتر آزادیان افزود: دعوایی که استفان هارپر با سازمان سرشماری دارد بیشتر مربوط به همین مسائل است. در نظر بگیرید آمار و رقم هایی که من در این جمع ارائه می دهم در جمع ها و محیط های مشابه دیگری هم در کل کانادا این آمار را برجسته می کنند و آن را مورد بحث قرار می دهند و دولت وقتی این رقم ها را می بینید باید جوابگو باشد و در آمار بعدی نشان دهد که کاری انجام داده و این درصدها را کمتر کرده است.

دکتر آزادیان در قسمت پایانی جلسه به سئوالات شرکت کنندگان پاسخ داد و اضافه کرد با بررسی آمار و ریشه یابی مشکلاتی که مهاجران در کانادا با آن مواجه هستند و ایجاد امکانات برای حل آن مشکلات می توان شانس موفقیت در مهاجرت را به میزان قابل توجهی بالا برد.

دکتر آزادیان همچنین تأکید کرد که ما ایرانیان در جامعه ی کانادا احتیاج به همکاری و همیاری بیشتری داریم تا بتوانیم خود را به عنوان گروه موفق در کشور میزبان معرفی کنیم.

Use of sexual abuse as a means of political suppression in Africa

Use of sexual abuse as a means of political suppression in Africa

By Dr. Abbas Azadian,

According to recent reports, 150 countries continue to use torture and ill treatment as an instrument of po­litical pressure and repression against those who challenge the prevailing order. In Africa, inter-ethnic and armed conflicts have been ongoing struggles over last few years. These conflicts continue to fuel human rights abuses. People are caught in the conflict between governments and rebel forces and suffer appalling atrocities such as abduction, rape, amputation, torture and death. According to the most current Amnesty International report, human rights were violated and detainees were tortured and ill treated[1] in at least 32 African countries.

Sexual Abuse as an Instrument for Political Suppression

Sexual abuse and rape have been frequently used as a means of suppression. In many African countries, rape, mutilation and other forms of torture have been used as weapons of war in recent conflicts and in par­ticular when ethnic issues were prominent. In particular, rape and other forms of sexual violence have been inflicted on women in many African countries. Women in custody have been subjected to many forms of torture and in particular sexual violence and rape. These women may be psychologically traumatized for life. The ill effects of rape and sexual violence continue even when these women are forced to flee their countries of origin and subsequently seek refuge in a safe country like Canada. In this paper we will re­view a few cases of women who have been sexually abused in different settings to demonstrate the pro­found and long lasting effects of sexual abuse and rape on the victims.

Sexual Abuse in Political Settings

Case 1

Politically motivated harassment of opponents remained a public policy in Angola and many other African countries where officials systematically undermine freedom of expression and suppress any criticism of the government's practices.

BC is a 21-year-old woman from Angola. Her father was a political activist writing about corruption in the government, the lack of freedom and social justice in the country. The government of Angola had been fol­lowing his activities and harassing him on a regular basis. He was arrested on several occasions. On one particular night the government forces attacked their home. They started beating everyone. They also ran­sacked the place. "To give her father a lesson" she and her mother were sexually abused in front of the rest of family; her father included. She was later blindfolded and taken to jail. She was forced to do hard labor in prison. She was repeatedly raped during the 2 years she was in jail. She was also beaten up on a regular basis. This treatment continued until she used an occasion to escape the jail and the country. She has never seen her family members since that morning when the police came to their house.

BC's emotional reaction to the ongoing sexual abuse is one of detachment and depression. She is cold and distant. She persistently tries to avoid talking about her traumatic experiences. She is confused about time and place. She dissociates and things appear unreal to her. She also reports difficulties falling sleep. When she goes to bed she would continuously think about the traumatic events and sexual abuse. She usually wakes up in the middle of the night confused after having nightmares. Her heart races and she has diffi­culty breathing. Sometimes, she is unable to get back to sleep. As a result of inadequate sleep, she ex­periences extreme fatigue and has difficulty concentrating and functioning.

Case 2

GJ is a 30-year-old woman from Rwanda. She and her family endured many types of persecution, threats, violence and killing that extended beyond the war and continued to the present day. This in­cludes her gang rape at the hands of Hutu soldiers at a refugee camp where her family fled during the war. On another occasion, someone threw a hand grenade through the window of her house. When GJ arrived, she found one family member dead and another one mortally wounded.

GJ's emotional reaction is very similar to BC. She feels she has changed for life. She describes herself as being a happy, sociable and outgoing person before these incidents, and now feels very detached from others and keeps to herself. She does not want to be in any groups and prefers to stay in her room. She does not take pleasure in anything and no longer smiles. She feels continually sad. She is also troubled by very poor concentration and memory difficulties, often forgetting scheduled activities. She has great difficulties falling asleep at night because it is at this time that the memories of her rape and the grenade attack are strongest. She lies in bed remembering her assailants' voices and laughter and sees images of the scene of her rape or the grenade attack. She tries to block these thoughts out but is not successful. Often these thoughts and images keep her awake until 4 in the morning. Her sleep is also disturbed by nightmares wherein she hears friends crying for help. She runs to save them, but arrives too late. She awakens from these dreams with a pounding heart and cannot settle back to sleep afterward. She also describes a hypersensivity to sounds in her environment. For example, she gets extremely upset by sounds on the street, which remind her alternatively of artillery fire or of a grenade blast. She reports that when she hears these loud voices she instinctively "close the door and start running", her heart pounding. She says it takes her a few minutes before she realizes that she is no longer in Rwanda and that the sounds are benign. GJ's feelings of sadness are compounded by feelings of guilt. She feels re­sponsible for her rape, even though others have told her that she could not have prevented it from hap­pening. She wonders if she could have been "firmer" or more resolute in saying "no" to her assailants. Since her rape she has had a sense of being tainted and feeling "dirty". This pattern of thinking has per­sisted to this day. She sometimes wonders if she would be better off dead. While telling her story, GJ was anxious, hesitant, upset and tearful. She was sad.

Sexual Abuse in Domestic Settings

Case 3

As prominent as the use of sexual violence has been in armed conflicts, ethnic disputes and political re­pression, in most countries a woman's greatest risk of violence comes from people she knows. Violation of human rights against women happens not only at the hands of police and soldiers, but also at the hands of their own husbands, fathers or employers. In particular, sexual abuse may be used in domestic setting to intimidate women and force them into subversion. The following case is an example of the use of physical and sexual abuse in this setting and highlights the effect of economic hardship and poverty.

MK is a 27-year-old woman from Nigeria. She was forced to marry her husband when she was very young. Her husband was a dedicated Muslim and Imam (an Islamic religious leader). As soon as she moved to her husband's house, he started to abuse her in a variety of ways. He would beat her for not being covered properly. He would use a hot rod to inflict pain on her. On another occasion he put a hot cooking spoon on her body. This ill treatment continued until she could not tolerate it any longer and she ran away. She attempted to run away a few times but she was found every time and returned as she had very limited resources. Her punishment became worse each time she was returned. She was forced to do the chores of all four wives of the Imam. He raped her repeatedly and continued to physically abuse her. On one occasion when she had been caught and brought back, she was tied to a hook from the ceiling and a hot coal was put under her with ground, dried pepper in it to make breathing more difficult for her. Eventually she had to leave the country as she could not tolerate the pain and suffering inflicted on her and in particular she could not tolerate the sexual abuse.

Her emotional reaction to these repeated episodes of sexual abuse was what we expect from all victims of sexual abuse. She felt down and depressed. She thought of killing herself. The pain inflicted on her was so intolerable that she could not sleep, concentrate and function properly. She had a very difficult time in de­scribing the pain inflicted on her as well. She would get agitated and restless and would cry nonstop. MK' s situation is by no means unique.

Psychological Reactions to Sexual Abuse

The cases described demonstrate there is a tremendous range of frequently occurring reactions to trauma. Some people withdraw into silence; others seek out support or have a pressing need to talk about what hap­pened. Some may be preoccupied with thoughts about what they could have done differently to prevent what happened. Others may be filled with anger and rage at the injustice and feel a deep sense of hopelessness and helplessness. Abuse may affect victims physically, emotionally and behaviorally. It may affect also their thinking patterns. The physical reactions may include jitteriness, muscle tension, upset stomach, rapid heart rate, dizziness, fatigue and lack of energy. Emotional reactions may include extreme fear and inability to feel safe, sadness, grief and depression, guilt and anger, inability to enjoy anything, intense or extreme feeling at one time and a chronic feeling of emptiness at other times. As a result, the abused woman may become with­drawn or isolated from others, startle easily and avoid certain places and situations. She may also become confrontational and aggressive, change her eating habits, and become restless. The cognitive changes may include heightened awareness of surroundings at times and lessened awareness and disconnection from envi­ronment at other times. She may also think differently about herself and the world. She may have previously thought of herself as strong and independent. Subsequent to the traumatic experience she may think that she is no longer in control of her fate. She may also think the world is not a safe place to live in anymore. As a result she may not be able to trust anybody or count on people and feel more isolated as a result. This may lead to loss of self-esteem.

All people have psychological defenses that in difficult and stressful times protect them against fragmentation and loss of control. At times these defenses are overwhelmed to the degree that the person not only reacts negatively to events but may also meet the criteria for a psychiatric disorder. The most common and well know disorder in trauma victims is posttraumatic stress disorder. However the reaction is not limited to this condition. A wide variety of disorders including major depressive disorder, dysthymia, generalized anxiety disorder, panic attacks and substance abuse may be observed in trauma victims.

Conclusion

The cases discussed also demonstrate that torture and violence occurs in a wide range of circumstances and serves different purposes. There is no reliable estimate of the true prevalence of torture in the world. The above data published by Amnesty International that probably reflect but a fraction of all human abuses may give some idea about the extent of the problem. It appears that there is a wide spread and regular use of tor­ture and ill treatment in many African countries. These include whipping, flogging, caning, amputations, beating, verbal abuse and threats, isolation and solitary confinement, physical abuse and use of excessive force. Sexual abuse is also widely used in a variety of settings in these countries. Physical and sexual abuse is also used in domestic settings to maintain the dominance of men and subordination of women in the family and society.

The three cases discussed in this paper demonstrate the reality that torture has long-term and disabling psy­chological effects. Torture survivors and survivors of sexual abuse have more difficulties with concentration, memory, energy and sleep. They have nightmares in which they are being followed, arrested and tortured.

They wake up confused and demonstrate symptoms of anxiety. They may feel guilty about what happened and limit their contacts with other people and so lose their social network of support. These psychological problems can cause severe psychosocial disability that may last decades or even a lifetime.

To address psychological problems of torture survivors, interaction at several levels of care may be necessary. They may benefit from pharmacotherapy. Medication may improve their sleep, increase their energy and ap­petite and lift their mood. Nightmares and flashbacks may decrease as well. Psychological treatment for ef­fective rehabilitation of torture survivors has been widely recognized and advocated[2]. Most rehabilitation centers have adopted a multidisciplinary approach in the case of survivors, involving legal, medical, social and psychological help[3]. There is ample evidence that with adequate support and treatment, torture survi­vors can return to normal life and end the cycle of mental anguish. However, it appears that prevention of tor­ture and ill treatment of political detainees is the best method of limiting psychological pain to people tor­tured and of curbing the cost to society.

Certain safeguards are necessary to end the torture and ill treatment of detainees. These include clear policies that torture and ill-treatment will not be tolerated; an end to incommunicado detention, including giving de­tainees access to independent medical examination and legal counsel; outlawing the use of confessions ex­tracted under torture as evidence in courts of law; independent inspection of places of detention; informing detainees of their rights; human rights training for law enforcement personnel; compensation for the victims of torture; medical treatment and rehabilitation for the victims of torture[4]. Governments have to ensure that prison conditions do not amount to cruel inhuman or degrading treatment or punishment, in line with interna­tional human rights standards for the treatment of prisoners. Special attention should be paid to the issues of ethnic background and gender. An emphasis on working against abuses based on gender should be at the heart of any torture campaign. This includes the use of violence and in particular sexual abuse in domestic settings. Any form of torture is indefensible and may affect individuals for the rest of their lives.

---

[1] Amnesty International. Amnesty International Annual Report. London, England: Amnesty Interna­tional Publication; 2001.

[2] Vesti P, Kastrup M. Psychotherapy for torture survivors. In Basoglu M, ed. Torture and Its Conse­quences: Current Treatment Approaches. Cambridge, England: Cambridge University Press; 1992:348-362

[3] Van Willigen LHM. Organization of care and rehabilitation services for victims of torture and other forms of organized violence: a review of current issues. In Basoglu M, ed. Torture and Its Conse­quences: Current Treatment Approaches. Cambridge, England: Cambridge University Press; 1992:277-298

[4] Amnesty International. Amnesty International Annual Report. London, England: Amnesty Interna­tional Publication; 2001

مصاحبه: روز جهانی زبان مادری

گزارش جلسه سخنرانی به مناسبت "روز جهانی زبان مادری"
" دسترسی به زبان مادری، برای رشد شخصیت فوق‏العاده اساسی و مهم است"
http://zamaaneh.com/canada/2010/03/post_199.html
محمد تاج دولتی
بیش از ۱۰ سال است که روز ۲۱ فوریه‏ی هرسال از سوی سازمان ملل متحد و سازمان یونسکو به عنوان «روز جهانی زبان مادری» معرفی شده و همه ساله به این مناسبت، برنامه‏های گوناگونی در تاکید بر اهمیت زبان مادری برگزار می‏شود.
با این که حق آموزش و آموختن به زبان مادری، در ترکیب چند قومی و چند فرهنگی ایران، در قانون اساسی جمهوری اسلامی نیز به رسمیت شناخته شده است، اما ممنوعیت اجرای این حق سال‏ها است که به یکی از اعتراض‏های ایرانیان متعلق به اقوام و فرهنگ‏های گوناگون ایران که مایل‏اند به زبان مادری خود نیز آموزش ببینند و صحبت کنند، تبدیل شده است.
در همین رابطه، روز ۲۱ فوریه «بنیاد ایرانی- کانادایی زبان و فرهنگ آذربایجان» که شش سال پیش توسط چند تن از ایرانیان ترک زبان در کانادا تأسیس شد، یک جلسه‏ی سخنرانی در باره‏ی اهمیت زبان مادری، در سالن اجتماعات یکی از کتابخانه‏های شهر تورنتو برگزار کرد.
در این برنامه که با حضور بیش از ۱۰۰ تن از ایرانیان و به زبان فارسی برگزار شد، دکتر رضا براهنی نویسنده و شاعر، دکتر رضا مریدی نماینده‏ی ایرانی‏تبار پارلمان اونتاریو، دکتر فریدون رحمانی رییس «خانه‏ی کرد» در اونتاریو و دکتر عباس آزادیان روان‏درمان‏گر شناخته شده‏ی جامعه‏ی ایرانیان کانادا سخنرانی کردند.

دکتر رضا مریدی که خود یکی از مؤسسین بنیاد زبان و فرهنگ آذربایجان است، ضمن اشاره به اهمیت توجه به زبان مادری و تاریخچه‏ی نام‏گذاری روز ۲۱ فوریه به نام روز جهانی زبان مادری، گفت:

«در تمام دنیا، کم‏تر از ۲۰۰ کشور عضو سازمان ملل متحد هستند. یعنی ما دردنیا ۲۰۰ کشور هستیم، در حالی که تقریبا ۶۰۰۰ زبان داریم. این نشان می‏دهد که هیچ کشوری در دنیا نیست که در آن فقط یک زبان صحبت بشود.
اگر مساله‏ی زبان بین ملت‏ها و ملیت‏ها حل نشود و ملیت‏ها زبان‏های هم‏دیگر را نپذیرند، این مساله تبدیل به یک تنش سیاسی در کشورهای مختلف می‏شود و صلح جهانی را به خطر می‏اندازد. در تاریخ دنیا جنگ‏های بسیاری بر مبنای همین اختلافات قومی و فرهنگی اتفاق افتاده است».

دکتر مریدی در بخش دیگری از سخنان خود اظهار داشت:

«امیدوارم در وطن عزیز ما ایران هم موضوع و معضل زبان هرچه زودتر حل شود. همه‏ی زبان‏ها آزاد شوند تا مردم ما با راحتی و آسایش بتوانند با هم راحت باشند و همه بتوانند زبان‏های دیگر را یاد بگیرند. گاهی وقت‏ها فکر می‏کنم چه خیانت بزرگی در وطن عزیز ما ایران به ما کرده‏اند؛ ما می‏توانستیم خیلی زبان‏ها را یاد بگیریم. مثلا برای خود من امکان داشته که بتوانم کردی یاد بگیرم و یا دوستان فارس ما می‏توانستند ترکی یاد بگیرند. اگر فضای قبولی زبان‏ها در ایران وجود داشت، هرکدام از ما می‏توانست پنج تا شش زبان را یاد بگیرد. این امکان را از ما دریغ کرده‏اند.
اما امیدوارم در آینده این موانع برطرف شود و مردم ایران عزیز ما، همه با هم و همگی نزدیک هم باشند؛ با مقبولیت زبان و آداب و رسوم هم‏دیگر».

ترجمه‏ی فارسی پیام خانم ایرنا بوکاوا، دبیرکل سازمان یونسکو، به مناسبت روز جهانی زبان مادری نیز برای شرکت کنندگان در این جلسه‏ی سخنرانی ارائه شد.
دبیرکل یونسکو در این پیام اشاره کرده که از ۱۰ سال پیش مراسم بزرگداشت روز جهانی مادری در مقر یونسکو برگزار می‏شود.
در این پیام تاکید شده که کارکردهای چند‏گانه و حیاتی زبان در عرصه‏های مختلفی هم‏چون فرهنگ، اقتصاد و آموزش سال‏ها است به اثبات رسیده است. اولین کلمات و هم‏چنین تفکرات فردی که اساس و شالوده‏ی تاریخ و فرهنگ است، از طریق زبان مادری ابراز می‏شود و لزوم تحصیل کودکان در مراحل اولیه‏ی آموزش به زبان مادری، امری شناخته شده است.
در پیام مدیرکل یونسکو هم‏چنین اشاره شده که مفهوم زبان مادری در حقیقت مکمل سیستم آموزشی چند زبانه‏ای است که یونسکو در تلاش برای ارتقاء و ترویج دست‏کم سه مهارت زبانی؛ یعنی زبان مادری، زبان ملی و گویش انجام می‏دهد.

" تکلم به زبان مادری عین حقوق بشر است و دمکراسی است"

در بخش بعدی این برنامه، دکتر فریدن رحمانی جامعه‏شناس و رییس هیأت مدیریه‏ی "خانه‏ی کرد" در شهر تورنتو، از دیدگاه جامعه‏شناختی به اهمیت زبان مادری پرداخت و زیر عنوان زبان مادری، دمکراسی و فرهنگ دمکراتیک گفت:

«پیوند میان دمکراسی و زبان را در دو بعد می‏توان بررسی کرد که به نظر من یکی از آن‏ها را می‏توان به عنوان بعد حقوقی و دیگری را بعد سیاسی− اجتماعی نام‏گذاری کرد.
از دیدگاه حقوقی اگر ما بپذیریم که زبان مادری یک حق است و انسان باید آن را به عنوان حق اولیه به‏کار ببرد و به زبان مادری‏اش تکلم کند و دمکراسی را هم به عنوان مجموعه‏ای از حقوق انسان و حقوق بشر که بنیان‏های اولیه‏ی دمکراسی را تشکیل می‏دهد، بنابراین تکلم به زبان مادری عین حقوق بشر است و دمکراسی است.
از دیدگاه سیاسی− اجتماعی، اگر ما بپذیریم دمکراسی عبارت است از مشارکت انسان‏ها در سرنوشت خودشان و در تصمیم‏گیری‏ها، می‏دانیم که اکثر حقوق‏دانان، جامعه‏شناسان و محققین معتقدند برای بالا بردن سطح دمکراسی باید سطح مشارکت سیاسی اجتماعی سیاسی را به طور آزاد و آگاهانه بالا ببریم، بنابراین این‏جا است که رابطه‏ی دمکراسی و زبان مادری مشخص می‏شود.
یعنی برای این که بتوانیم در جامعه‏ای مانند ایران، تمام آحاد ملی را در تعیین سرنوشت خودشان، در تصمیم‏‏گیری‏های سیاسی و آگاهی بخشی در مسائل سیاسی‏شان امکان‏پذیر کنیم، تنها راهش این است که امکان بحث‏های سیاسی اجتماعی مردم را به زبان اصلی و اولیه‏ای که راحت‏تر می‏توانند به آن تکلم کنند، فراهم کنیم».

" پنج تا شش هزار زبان در دنیا وجود دارد"

دکتر عباس آزادیان، روان‏درمان‏گر شناخته شده‏ی جامعه‏ی ایرانیان کانادا، سخنران دیگر جلسه بود که با زبانی ساده و ارائه‏ی مثال‏هایی ملموس، زیر عنوان شخصیت و دسترسی به زبان مادری و نقش و اهمیت آن، از نخستین هفته‏ها و ماه‏های زندگی کودک، سخنرانی کرد. دکتر عباس آزادیان گفت که:
«در حال حاضر حدود پنج تا شش هزار زبان در دنیا وجود دارند که ۹۰درصد این زبان‏ها در حال از بین رفتن هستند و حدود ۱۲ زبان هرسال در دنیا از بین می‏رود و از تعداد کل زبان‏هایی که در دنیا وجود دارد، ۲۰درصد تا ۵۰درصد آن‏ها مصرف روزانه ندارند.
وقتی تاثیر زبان‏ها را بر هم‏دیگر بررسی کردند، زبان انگلیسی به عنوان جانی و مقصر اصلی در نظر گرفته شد. ۹۰درصد زبان‏هایی که زبان انگلیسی در ارتباط با آن‏ها قرار می‏گیرد، در نهایت از بین می‏روند. زبان فرانسه زبان بسیار بهتر و ملایم‏تری از این لحاظ است. حدود ۵۰درصد زبان‏هایی که در ارتباط با زبان فرانسه قرار می‏گیرند، از بین می‏روند. در مورد زبان فارسی، آماری نداریم. اما اصل مطلب این است که زبان‏ها از بین می‏روند. این مساله از لحاظ رشد شخصیت، رشد فرد و جایگاه فرد در اجتماع تاثیر می‏گذارد».

دکتر عباس آزادیان ضمن بررسی جامعی از تئوری‏های گوناگون در باره‏ی تاثیر زبان مادری در رشد شخصیت انسان، در پایان سخنرانی‏اش نتیجه‏گیری کرد:

«شخصیت انسان در زبان رشد می‏کند؛ شخصیت انسان در ارتباط عاطفی‏ای که با غیر ایجاد می‏شود رشد می‏کند؛ شخصیت انسان در معنایی که بین فرد و دیگران در محیط ایجاد می‏شود رشد می‏کند و بعد که دسترسی به زبان از بین می‏رود، آن معنا، درک از خود، درک از دیگران و درک از دنیا به‏هم می‏خورد و مشکلات روحی، مشکلات روانی و مشکلات شخصیتی ایجاد می‏کند. به همین دلیل ضروری است که فرد به زبانی که با آن بزرگ شده و به زبان مادری خودش دسترسی داشته باشد و طبیعتا این نافی این مساله نیست که انسان زبان‏های دیگر را یاد بگیرد. انسان می‏تواند زبان‏های دیگر را یاد بگیرند.
بچه‏های زیر ۱۳ سال به صورت برق و باد می‏توانند زبان‏های دیگر را یاد بگیرند. حتی یکی از روان‏شناس‏ها ادعا می‏کرد بچه‏ی زیر یک ساله، اگر در محیط زبان‏های مختلف قرار بگیرد، به راحتی می‏تواند ۱۱ زبان را یاد بگیرد. البته نمی‏دانم در این ادعا چقدر اغراق هست. مطالعه در این مورد و نظر قاطع دادن سخت است، ولی اصل مطلب این است که دسترسی به زبان مادری، برای رشد شخصیت فوق‏العاده اساسی و مهم است».

Group Art Therapy/Psychotherapy at the Canadian Center for Victims of Torture

By Dr. Abbas Azadian, M.D. and Mary Sanderson R.C.A.T.

In the fall of 1999, The Health Commit­tee of the Canadian Center for Victims of Torture approved as a pilot project, an Art Therapy/Psychotherapy Group for our clients. The Group was co-led by Dr. Abbas Azadian, and Art Therapist Mary Sanderson.

1. In the first session, each participant was invited to portray themselves as a tree. A woman from the former Yugosla­via painted this strong, healthy apple tree, laden with fruit. She said it repre­sented her vitality and hope for her new life in this coun­try. She was very proud of this tree.

2. Several months into the group, the woman learned she had been refused refugee status. She painted this picture. The beautiful healthy tree has been uprooted, the green leaves are gone, the fruit is no where to be seen. The tree looks dead. It is lying, abandoned on the beach. The one sign of hope Is the single apple on the beach. The woman identifies this as her teenage daughter who is in the former Yugo­slavia. Her daughter is the pride and joy of her life.

3. Several weeks after painting the second pic­ture, the woman learned that she will not be allowed to appeal the Refugee Board decision. She is devastated. Now she portrays her tree at the bottom of the lake, totally abandoned. On the surface of the water is a boat. She identifies this boat as that of the Immigration Board. They are out looking for her. Still, her single apple remains bobbing in the water, a reminder that her daughter is still alive.

4. In the last session of the group each partici­pant was asked to portray their tree again, as a way of assessing what had happened to them during the 6 months of the group. This woman at first said she couldn't draw any­thing, then she picked up a paint brush and painted this picture. Her tree is being con­sumed by flames. The apple has disap­peared.

Background

The vast majority of our clients suffer from psychological effects of trauma and torture. These include a triad of post trau­matic stress symptoms: hyperarousal with anxiety, insomnia, startle reaction or jumpiness; re-experiencing the traumatic experience with nightmares, flashbacks, recurrent images or thoughts; and avoid­ance of social and personal interaction as well as the avoidance of any thoughts or feelings reminding the person of the trauma. Depressive symptomatology in such circumstances is related to the loss of relatives and friends. In the case of refugees and refugee claimants, there is the added loss of social position and com­munity, which they have not yet achieved in their new country. Women and chil­dren are especially at risk of Post Trau­matic Stress Disorder (PTSD) following political violence. Women are attacked because of their sexual identity. Provid­ing treatment to this population is chal­lenging and has inherent limitations:

Limitations of work with torture victims:

1. For obvious political reasons, most torture victims who are seen for treat­ment do not live in their home coun­try, which is usually where the torture occurred. Because of this, most vic­tims have only a limited knowledge of the host country's language. This af­fects their adjustment and limits their use of psychotherapy. Some therapists regularly use interpreters. This is a rea­sonable solution but has its own inher­ent problems. An interpreter may af­fect the therapeutic alliance, and/or may limit effective communication be­tween patient and therapist by creating artificial distance between them. As well, misunderstanding can more eas­ily occur through misinterpretation.

2. The language problem may make the cultural differences between patient and therapist appears more extreme than it really is.

3. Survivors of trauma have difficulty ex­pressing their emotions. Expression of feelings becomes even more difficult when there are language problems and cultural differences.

4. Traumatized refugees are deprived of a social network of support, which has been shown to be the most important factor preventing psychiatric illness.

CCVT has been using Art Therapy since 1992 and we have found that it addresses some of these limitations.

Benefits of Art Therapy

1. Art is a universal language and needs no interpreter. This does not mean that the "artist" cannot shed light on his or her work, and that an explanation is not important. However, often the art speaks for itself in profound ways that words could never convey. Art ther­apy's gentle and non-directive ap­proach transcends verbal expression and allows the client to easily and quickly tap into issues and memories that may be blocked or unexpressed. Often the details of a torture survivor's story are unspeakable. There are some­times no words to describe what he has experienced and even if there were, he is often unable to articulate them because of pain or shame or grief. But certain images are vivid and ever-present. It is not difficult to put them on paper or make them out of clay. And then, amazingly, it becomes possible to talk about them, sometimes in the third person. Somehow the im­ages seem to lose some of their power.

2. Art therapy allows the client to deter­mine what is dealt with in each session and how fast or slowly the therapist and client proceed. It is the client that decides what art materials to use and what to draw or paint and whether or not to talk about the art. Being in con­trol, even for the length of the therapy session can be very therapeutic for someone who has been imprisoned, interrogated for hours on end and has had little control over most details of his life. The creative process itself is healing. The act of drawing, painting or making something out of clay can be life-giving and empowering. Crea­tivity cuts through pain and anguishes and taps into the inner spirit. For many of our clients, art therapy is the first life-enhancing and creative activ­ity they have engaged in since arriving in Canada.

3. Art therapy is a safe and natural means of expressing strong feelings. It is not enough to simply portray the de­tails of their torture and painful past. The emotion connected with the ex­perience must also be expressed and shared. All survivors of torture have a great deal of unexpressed emotion. Often, the victim has survived because he has been able to repress strong feel­ings of anger and fear. Now safe in this country, these emotions must find an outlet if healing is to take place and the survivor is to have a full life. Loss, whether physical, emotional or social, must be grieved and reconciled; anger and rage must be expressed. Human beings cannot suppress only their negative feelings. Joy and love are also constrained when grief, anger and rage are suppressed. Many women have been taught that it is wrong not only to express, but to feel anger. For a great number of torture survivors, unexpressed anger manifests itself in depression. Spontaneous art allows strong feelings to emerge when the survivor is ready to face them. Once the details and emotions of the torture experience have been faced, the survi­vor can begin to integrate them. What once may have been incapacitating pain can now be surmounted and the survivor can begin to develop new and healthy patterns of living.

A 1999 study of torture survivors who had individual art therapy, revealed:

1. Art facilitated communication and the expression of feeling

2. The safe and trusting environment within which the therapy was con­ducted contributed to a positive out­come.

3. There was improved self-understanding as a result of their in­volvement in art therapy.

4. The participants experienced a shift in self-perception and improved self-esteem.

5. There was a shift of attitude toward more future-oriented goals.

6. Participants found the process of cre­ating art soothing and facilitated ex­pression of thoughts and feelings not expressible in words.

Advantages of group therapy:

Reaction and stress related to trauma can be treated in individual or group settings. Since our Centre has had positive experi­ence with art therapy with individuals, we wanted to try it in a group, psycho­therapy setting. There were specific therapeutic factors we had in mind when we suggested a group format. Irving Yalom, who has written extensively about groups, describes fee benefits of a group format. These factors were our guide­lines in our art therapy group:

1. Installation of hope. In both the pre-group orientation and in the group, we tried to reinforce positive expecta­tions, to remove negative preconcep­tions and to provide as lucid and powerful explanations as possible about the group's healing properties. Observing improvement in others is obviously part of this process. We fre­quently called attention to improve­ments made both by individual mem­bers and by the group as a whole.

2. Many clients believe that they are unique in their suffering and wretch­edness. This is usually heightened by their social isolation. Group therapy provides a forum where patients dis­cover they are not alone and that oth­ers share the same dilemmas and life experiences. For many there is great relief in this discovery.

3. The therapist's clarification of a reac­tion or symptom in a didactic expla­nation as well as direct advice from other group members creates an at­mosphere of mutual respect, interest and concern.

4. Many recent refugee claimants are uncertain about their future and feel demoralized. They frequently say they have nothing of value to offer to others. This misconception can be challenged and changed in the group when they offer helpful advice and encouragement to each other.

5. Social learning operates in all therapy groups. Given the narrow social con­text of recently arrived refugees, a group can provide an opportunity for accurate interpersonal feedback. The group also provides an opportunity for clients to model themselves on aspects of the other group members as well as the therapist.

Method

Our group consisted of about ten partici­pants, with equal numbers of men and women. Our only criteria for admission to the group was that they be clients of the Centre, (i.e. that they were genuine torture survivors) and that they spoke and understood English well enough to be able to function without an interpreter. They re­flected the diverse clientele of our Center: There were members from India, Iran, Madagascar, Nigeria and the former Yugo­slavia.

We made available at each session large sheets of white paper, oil pastels, water color paints and clay. The group met for two hours weekly. Initially we allowed up to half the time for artwork but we quickly found clients needed more time to talk. This meant that clients usually completed only one or two pieces of art. The sessions were relaxed and informal, with members of the group getting up at will and finding the art materials they needed. We began each session by inviting everyone to use the art materials. For the most part, people worked quietly and often intently on their own art with little conversation. After eve­ryone had completed at least one art piece, usually after half and hour, we would in­vite someone to share their art. It was a standard rule that no one should be pressured to talk about anything he or she did not want to talk about. Once the 'artist' had explained his/her art the other members were invited to ask questions or make comments. These were not limited to the 'artist' only. Others might be asked how they felt about a particular drawing or a comment that someone in the group made.

A woman from a country In West Africa identified the big fish as a person with power and authority. She is the little fish being eaten by the big fish. All the members of the group nodded knowingly and said, 'Yes, people in authority like to destroy little people.' But the woman corrected them, 'No!' she said, 'Sometimes they protect you.'

Content

During the six months the group met many issues surfaced in the partici­pants' art: loss, separation, grief, iden­tity, adjustment to a new society, sui­cide and traumatic experiences. As well, there were many issues around immigration- their status, their upcom­ing hearing, appeals, lawyers, etc. We also dealt with many day to day issues as they arose in client's lives.

The hearing of the Refugee Board looms large in the life of all refugee claimants, who made up the bulk of the group. They live in terror of being refused and returned to their own country. This picture portrays the feeling of helplessness and frustration that comes when someone is refused entry into this country. There is no way out. In the second picture, all roads lead to nowhere.

Case study:

K. is a 32-year-old woman who was part of our group from the beginning. She is from a country in West Africa and came to Canada a few months before the group began, seeking refu­gee status. At her initial immigration hearing her request was denied. She is in the process of appealing that de­cision. She is not working and lives alone.

K. is alone in Canada, her only friends being those she has met in E.S.L class. She scored 27 and 18 on the Beck Anxiety Inventory and Beck De­pressive Inventory before the group began. This indicated a mild to moder­ate degree of depression and anxiety.

K. initially was reserved and did not participate in the discussion of other people's work. She used the art well, depicting, at different sessions, the re­lationship between authority figures and community; the boat in which she escaped with her brother piloting her to safety; her son playing with other children; the map of her country with the country's flag. Gradually, she be­gan talking more about her own work. She started to interact with other people and to relate to their work. She became more spontane­ous and vocal.

Eventually, K. felt secure enough to tell her story.

When her mother was pregnant, the family was having a very difficult time surviving. A chief from a neighboring village approached them with a proposal. He would support the fam­ily with food and money, indefinitely, if, when the baby was born he or she be given to the chief. If the baby was a boy he would work for the chief, if it was a girl, she would become one of his wives. The chief was about 40 years of age at the time and already had several wives.

When K. was born she was sent to the chief's village and did not meet her mother until she was 6 years old. K. did well in the local school and was sent to the capital city to go to college. She had a boyfriend and they were in love with each other. When she returned to the village, she learned for the first time, about the agreement with the chief. She decided to challenge this and ran away. She returned to the city and made an important decision. She and her boyfriend decided to try to become pregnant and eventually she gave birth to a healthy boy.

Nevertheless, this did not stop the chief. When it became known that K had a child, the chief and the people of the village punished her with beatings and burning. K de­cided there would never be any real future for her in that village and she waited for the right moment to es­cape from the chief, the village and a life of slavery and entrapment. Leaving her child behind and with the aid of her brother, she slipped away in a boat under cover of night and eventually found her way to Canada, where she applied to be a refugee.

This was an emotional session for the group. It prompted others to talk about how they had escaped and what they have left behind. They of­fered great support to K. and to each other.

At the end of the group, K. said: "I don't feel isolated any more. I know there are other people who went through the same things. That makes me feel better. I also feel safer in Canada. Before, seeing a black man would have made me feel scared. Now I know that people are safe here. All members of our group had a hard time but they are safe in Canada." She added; “My future is not clear yet but I am more hopeful about the future. Even if they don't accept my applica­tion the second time around I'll con­tinue fighting."

The last time we saw K. she was brightly dressed and looked happy and relaxed. She completed the Beck Anxi­ety and Depression Inventory Tests again four weeks after the group ended. This time she scored 10 and 6 respectively. Both scores are within the normal range.

The Art Therapy/Psychotherapy Group appears to have met an important need for some of our clients. Many have ex­pressed a wish to continue with the group when it begins again in the fall.